Wstęp do agentów w GitHub Copilot
Wprowadzenie
GitHub Copilot kojarzy się większości osób z podpowiadaniem kolejnej linijki kodu w edytorze — i tak faktycznie zaczynał. Dziś to znacznie więcej: potrafi samodzielnie przeszukać projekt, otworzyć plik, uruchomić polecenie w terminalu i poprawić błąd, który sam znalazł. To już nie autouzupełnianie, tylko agent — program, który podejmuje kilka kroków, żeby zrealizować cel, zamiast czekać na kolejne polecenie po każdym z nich. Zaczynamy trzyczęściową serię: dziś podstawy Copilota w VS Code, w drugiej części klocki, z których agent jest złożony, a w trzeciej — praktyczny przykład: podsumowanie ofert leżących w folderze na dysku.
Instalacja — punkt startowy
Copilot w VS Code to rozszerzenie. Wystarczy:
- otworzyć zakładkę Extensions (
Ctrl+Shift+X), - wyszukać GitHub Copilot (oraz GitHub Copilot Chat — zwykle instalują się razem),
- zalogować się kontem GitHub z aktywną subskrypcją Copilota.
Po instalacji w edytorze pojawiają się dwa główne sposoby korzystania: podpowiedzi inline (szare, „widmowe" propozycje kodu podczas pisania, akceptowane klawiszem Tab) oraz czat — osobny panel, w którym rozmawia się z Copilotem po polsku czy angielsku, opisując, co ma zrobić.
Panel czatu — trzy tryby pracy
Czat Copilota (skrót Ctrl+Alt+I otwiera panel boczny, Ctrl+I — czat bezpośrednio w edytorze) ma kilka trybów, które warto odróżniać, bo zmieniają, co Copilot faktycznie robi z odpowiedzią:
- Ask — tryb pytań i odpowiedzi. Copilot wyjaśnia kod, sugeruje rozwiązanie, ale niczego sam nie zmienia w plikach — trzeba samodzielnie skopiować odpowiedź.
- Edit — Copilot proponuje konkretne zmiany w wybranych plikach, ale w formie do przejrzenia i zatwierdzenia — nic nie dzieje się bez akceptacji.
- Agent — tryb, w którym Copilot samodzielnie planuje kroki: może przeszukać projekt, otworzyć kilka plików, uruchomić polecenie w terminalu, sprawdzić wynik i poprawić się, jeśli coś nie zadziałało. To właśnie ten tryb interesuje nas w tej serii — więcej o jego „wnętrzu" w kolejnym wpisie.
Wybór trybu widać na dole panelu czatu jako rozwijana lista. Dla prostych pytań („co robi ta funkcja?") wystarczy Ask; do zadań wieloetapowych („znajdź i popraw wszystkie miejsca, gdzie brakuje walidacji") sensowny jest tryb Agent.
Kontekst — skąd Copilot wie, o czym mówisz
Odpowiedź Copilota jest tak dobra, jak kontekst, który dostanie. W czacie można go wskazać wprost:
#file— wskazuje konkretny plik,#codebase— pozwala Copilotowi przeszukać cały otwarty projekt w poszukiwaniu istotnych fragmentów,- zaznaczenie fragmentu kodu w edytorze przed zadaniem pytania — automatycznie trafia do kontekstu.
Bez wskazania kontekstu Copilot opiera się głównie na aktualnie otwartym pliku — co bywa za mało przy pytaniach dotyczących całego projektu.
Model językowy pod maską
Copilot Chat nie jest jednym, stałym modelem — w ustawieniach (ikona modelu w panelu czatu) można wybrać, którego dostawcy model ma odpowiadać na pytania. Do prostych zadań wystarczy szybszy, tańszy model; do złożonej analizy czy trybu Agent lepiej sprawdza się model mocniejszy. Nie trzeba w to wnikać na starcie — domyślny wybór działa dobrze, ale warto wiedzieć, że ta opcja istnieje.
Podsumowanie
Copilot to dziś coś więcej niż podpowiadanie linijki kodu — to czat z trzema trybami (Ask, Edit, Agent) i mechanizmem kontekstu (#file, #codebase, zaznaczenie), który decyduje, jak trafna będzie odpowiedź. W następnej części rozbieramy tryb Agent na czynniki pierwsze: jakie narzędzia ma do dyspozycji, jak czyta pliki projektu i jak instrukcje w repozytorium wpływają na jego zachowanie.